Pfff, wat is het snel gegaan!

Ja het is een cliché, maar wat zijn die 6 maanden snel omgegaan zeg! 19 september kwam ik hier aan, in het veel te hete Suriname en nu, ga ik gewoon al bijna weg en eerlijk gezegd lijkt het voor mij als een hele korte periode, het is gewoon te snel gegaan. Nu pas begin ik de Surinaamse mensen wat te begrijpen en de mensen bij WiN weten nu ongeveer ook pas wat ze precies aan mij hebben en ja….dan is het al weer tijd om afscheid te nemen. Vreemd, raar, ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen.

Tijdens mijn studie bleek er een mogelijkheid te zijn om stage in Suriname te lopen, maar omdat ik hoorde dat ik dan studie vertraging zou krijgen, leek me dat toch niet zo’n goed idee. Maar het gevoel om naar Suriname te gaan bleef toch kriebelen en ik heb toen een e-mail gestuurd naar Tobi Graafsma om te vragen of ik ook als vrijwilligster naar Suriname mocht komen.  En dat mocht, dus vandaar dat ik nu hier op de site mijn ervaringen neer ga schrijven.

In het begin heb ik nog veel getwijfeld, zou ik wel zo lang van huis gaan, mijn vriend, familie en vrienden achter laten, maar ik heb er totaal geen spijt van want ik heb echt een super leuke tijd hier gehad!

Ik heb het geluk gehad om met bijna alle projecten van WiN mee te mogen werken. Zo heb ik bij de afdeling psychologie/pedagogiek veel kinderen gezien met school en gedragsproblemen. Hierdoor heb ik ook veel op scholen mee mogen kijken en dat is echt heel leuk om te zien, vooral omdat het zo anders als Nederland is en nee niet altijd slechter, maar gewoon anders! Het is ook zo leuk om te zien hoe de kinderen vooruit zijn gegaan sinds het eerste moment dat ze bij mij kwamen en hoe ze nu zijn, dat geeft echt heel veel voldoening van mijn werk. Ja, hier heb ik zeker gemerkt dat het werken met kleine kinderen (leeftijd 4 t/m 12) ook erg leuk is!

Ook heb ik bij zowel het meisjes als het jongens internaat van jongeren uit Apura mee mogen vergaderen en daar de begeleiders wat advies kunnen geven als ze vragen hadden met betrekking tot de opvoeding van de jongeren.

Ook ben ik elke dinsdagochtend (uitgezonderd toen het zo erg regende) naar het jongens leerwerkproject gegaan om daar gesprekjes met de jongens te hebben en ze wat advies te geven als ze ergens mee zaten, voor problematiek op het sociale gebied. Erg leuk om te doen, leuk om ook met jongens uit de polder te werken, van hun heb ik ook veel geleerd.  

Een anders iets wat ik als heel erg leuk ervaren heb is om als praktijkbegeleider van 4 studenten van de MBO opleiding op te treden. Zo kom je echt in contact met de Surinaamse bevolking, ik leer van hun, zij hebben hoop ik wat van mij geleerd en het is gewoon zo leuk om te zien hoe creatief sommige mensen zijn. Een onderdeel van de opleiding was het bedenken en organiseren van activiteiten, echt zo leuk!

Waar ik ook samen met andere WiN medewerkers aan gewerkt heb is het opzetten van een e-hulp. Jongeren die vragen en of problemen hebben kunnen dan contact met WiN zoeken door het sturen van een e-mail. Het is gewoon heel leuk om een nieuw iets op te zetten toch?!

Nu lezen jullie alleen maar hele positieve dingen, maar natuurlijk zitten er aan mijn verblijf in Suriname ook wat moeilijke kanten. Je blijft altijd een vreemde, je bent blank, je valt in Nickerie altijd op en de Nickeriaanse mannen vinden ook dat ze altijd een opmerking naar je mogen maken, dat is dus even wennen!

Je kan je soms ook heel erg alleen voelen, ook al ben je met een groep Nederlandse meiden samen, het is toch heel anders als dat je in Nederland naar een bekende van je stapt! Maar ondanks de soms wat moeilijke momenten heb ik een super leuke tijd hier gehad. We waren met een hele gezellige groep stagiaires/vrijwilligers en ik heb daar een hoop lol mee gehad, in het bijzonder met Nadine en Marjet, thanks!

Ook wil ik bij deze nogmaals alle WiN medewerkers bedanken, thanks voor deze hele leuk tijd, ik zal het en jullie nooit vergeten!

Liefs Jolinthe

jolinthe1@hotmail.com

Nickerie, oktober 2006 – april 2007

Alweer een maand weg uit Nickerie kijk ik met warme en verlangende gevoelens terug naar de tijd die ik in Suriname doorbracht.

Een half jaar mocht ik, uitgezonden door MEE-zhn, manager van het Zuster Dankerscentrum  zijn.

Ik heb het met erg veel plezier gedaan. Het was een feest om elke dag weer tussen deze fijne collega’s, lieve kinderen en heerlijke Surinaamse sfeer te mogen werken.

Ik denk terug aan de mooie, gezellige patio van het Centrum waar altijd wel wat te kletsen en te lachen viel, de blije kinderen die op me af kwamen, de bankjes op de “gang” waarop we de lekkere rijst van Carla aten, de begeleidingsgesprekjes met de medewerkers waarin het normaal was dat we meerdere keren gestoord werden.

Van ongestoord werken was sowieso geen sprake want steeds kwam er weer iemand met een vraag, een idee, geld, of zo maar. Of er liep weer een moeder binnen die opvang of advies zocht voor haar kind, of er werd een rolstoel gezocht voor een familielid. Of er kwam weer iemand met een donatie, er kwam vaak (Nederlands) bezoek, al of niet met de pers. Maar dit ís het werk, zo had Rob mij al bij aanvang verzekerd; inspringen op situaties, relaties opbouwen, daar gaat het om als je iets wilt bereiken in Suriname.

Ik denk aan de huisbezoeken die me steeds weer deden beseffen hoe noodzakelijk dit werk is, aan de dagjes uit, de teamvergaderingen, de feestjes………….

Toch was het ook niet altijd even makkelijk.

Het klimaat dat, vooral de eerste maanden, slopend was, het ongestructureerde, de werkhouding van medewerkers, de samenwerkingsperikelen, achtergronden en problemen van collega’s en kinderen. Alles was anders dan dat ik gewend was en het vroeg veel van mijn aanpassing- en incasseringsvermogen en creativiteit.

Kortom, het was een zeer roerige, gezellige, maar ook leerzame tijd.

Rob was een grote steun hierbij. Hij wist iedere keer weer te vertellen en uit te leggen hoe en waarom er hier op een bepaalde manier gedacht en gehandeld wordt, waarmee ik weer verder kon. Maar ook de collega’s van het Dankerscentrum stonden altijd klaar met raad en daad en met Arjo, mijn Nederlandse collega van “de Paus”, was het heel prettig samenwerken.

Ik hoop dat er ook van mij geleerd is. Dat ik het Centrum weer een stap verder heb gebracht in de ontwikkeling naar een goed draaiende, professionele voorziening voor kinderen met beperkingen.

Er is nog veel te doen. Maar ik heb m’n best gedaan om het proces voort te zetten wat mijn voorgangers gestart hebben.

Ik heb kinderen in een half jaar vooruit zien gaan. Ik zaag en hoorde van ouders dat zij zich prettig, veilig voelen en graag op het Centrum komen.

Begeleidsters heb ik zien groeien en plezier zien hebben in het werk.

En hier gaat het tenslotte allemaal om.

Ik denk met een tevreden en voldaan gevoel terug aan het Centrum en wens van harte dat de positieve ontwikkeling voortgezet wordt.

Naast het werk waren er natuurlijk nog veel meer mooie dingen te beleven in het mooie Suriname. Ik maakte met familie en kennissen tripjes naar het binnenland en meerdere weekenden bracht ik in “de stad” door. Overal was het prachtig en gezellig.

Maar bovenal genoot ik van het leven in Nickerie. De mooie natuur met zijn rijstvelden, palmbomen, de vele vogels. De rustige, ontspannen sfeer, de aardige, geïnteresseerde mensen, de discussies over politiek, de humor, de (straat)feesten, de tennisbaan, het “wandelen”, de Zeedijk waar ik iedere week hardliep, de WiN-medewerkers.

Ik mocht het allemaal meemaken. En ik mis het, alles en iedereen.

Ik wens WiN met al zijn medewerkers en in het bijzonder het Dankerscentrum heel veel succes en plezier toe voor de toekomst.

Hopelijk kan ik ooit nog eens een bijdrage leveren aan dit mooie, voor Nickerie hoog noodzakelijke werk. Hoe dan ook, terug komen zal ik zeker. Al is het maar voor vakantie, om iedereen weer even te zien, de sfeer nog eens te proeven, de vogels te horen of over de Zeedijk te lopen…………

Bernadette Bom

bernadette.bom@hotmail.com

Na twee weken terug in Nederland kijk ik met andere ogen naar mijn tijd in Nickerie dan toen ik daar zat. Het lijkt alsof ik, zowel de negatieve als de positieve verschillen scherper zie. Een half jaar stage in het buitenland is denk ik een ervaring die je rijker maakt. Hoe het ook verloopt. Nickerie is een kleine gemeenschap. Dit heb ik soms moeilijk gevonden. Je wereld is opeens zo klein! Iedereen lijkt te weten wat je doet en iedereen lijkt daar een oordeel over te hebben. Ik heb echt terugverlangt naar de anonimiteit van Nederland. En daar loop ik nu weer tegenaan. Een nummer op school, een reiziger op Utrecht centraal en een zoveelste klant in de supermarkt…. Ik mis de warmte van Suriname. Natuurlijk de zon maar vooral de mensen. De vriendelijkheid, het geflirt, de glimlachjes, de interesse in elkaar.

Het afstuderen in Nickerie vond ik echt leuk. Alles is toegankelijker, afspraken worden veel gemakkelijker gemaakt en mensen zijn snel bereid om je te helpen en mee te werken. Daarnaast is men oprecht blij met hetgeen wat je doet voor Suriname. Die dankbaarheid en de medewerking maakten mij heel gemotiveerd om echt iets neer te zetten waar de Nickerianen wat aan hebben. Dat is hopelijk ook gelukt. De begeleiding van rob was erg goed.

Ik heb erg genoten van Suriname en van Nickerie in het bijzonder. De natuur van Suriname is echt té mooi en ik ben blij dat ik wat dat betreft optimaal heb genoten van mijn verblijf en zoveel mogelijk heb gezien.

Een half jaar van huis lijkt heel lang en ik vond het ook best eng om te gaan. Maar de tijd gaat eigenlijk heel snel! Ik heb weinig heimwee gehad al is het natuurlijk soms erg moeilijk om niet bij je vrienden en familie in de buurt te zijn. Soms is de afstand echt voelbaar en dat is moeilijk. Maar als je terugkomt, blijkt (bijna) alles hetzelfde te zijn! Behalve dan dat jij een superervaring rijker bent. Ik heb ontzettend veel geleerd van deze vijf maanden en heb een bredere kijk op een heleboel zaken. Ik zou iedereen aanraden om gewoon te gaan en te genieten!

Maartje Verhagen, maart 2007

Op dit moment geniet ik nog even heerlijk van de Surinaamse zon want dinsdag is het zover, dan komt er aan mijn grote avontuur die 5 maanden heeft mogen duren een einde.

5 maanden geleden stapte ik het vliegtuig in met betraande ogen op weg naar een erg spannend avontuur.

Eenmaal geland op Zanderij voelde ik de rust in mij. De geur en de warme deken die ik toen voelde kan ik echt niet uitleggen, ik vond dat echt een super gevoel.

Na een paar dagen bijkomen en wennen aan de temperatuur begon mijn stage.

Ik doe de opleiding Sport en Bewegen (CIOS) en heb met veel verschillende mensen mogen werken. 

Zo gaf ik 2 keer in de week sportles op een jongensinternaat voor Indiaanse jongens.

Elke dinsdag en vrijdag kwam ik bij het internaat om 1.5 uur met de jongens te gaan sporten.

In het begin was het even wennen maar binnen een paar weken waren de jongens enthousiast en ging ik er elke week met plezier naar toe.

Ook gaf ik met veel plezier les op De Spangenbergschool, een basisschool.

Elke donderdagochtend en vrijdagochtend stond ik daar in mijn joggingbroek met T-shirtje les te geven aan super enthousiaste, drukke maar ook zeker lieve kinderen.

Wanneer ik ze buiten schooltijd tegenkwam was het: ‘Dag Juf’, Daag juffrouw Marjet of ‘Daag juffie’. Dat waren echt super momenten.

Natuurlijk heb ik meer super mooie momenten meegemaakt. Zoals elke woensdag, wanneer ik zwemles gaf.

Ik gaf les aan de kinderen van een speciaal onderwijs basisschool en de juffrouwen van die school en ik gaf les aan de kinderen en de begeleidsters van het Zuster Dankers Centrum.

De 1^e keer in het zwembad zal ik nooit vergeten. Veel begeleidsters hadden watervrees en durfden bijna het water niet in. Nu, 5 maanden later, zwemt iedereen waarvan er zelfs een aantal in het diepe zwemmen en er zelfs een aantal hebben leren duiken. Meiden, jullie zijn toppers!!

Als ik laatste heb  ik van Rob de opdracht gekregen om een ontwerpplan te maken voor een sport/speelveld. Ik ben daar mee aan de slag gegaan en heb uiteindelijk een heel plan gemaakt. Ik heb dat plan moeten presenteren aan mensen die het zouden kunnen gaan financieren. De mensen waren enthousiast en nu moet ik afwachten wanneer ze gaan beginnen met de aanleg er van. Als het sportveld geopend wordt vlieg ik natuurlijk terug om daar bij aanwezig te zijn. Het is toch super dat er over een aantal jaren een sport/speelveld ligt wat ik bedacht heb!

Zoals jullie kunnen lezen heb ik veel verschillende dingen gedaan en heb ik met veel verschillende mensen gewerkt.

Ik kijk daar positief op terug. Ik heb heel erg veel geleerd en ben echt blij dat ik deze stage hier in Suriname heb gelopen, ondanks dat ik het niet altijd even makkelijk heb gehad.

Dinsdag is het zover en kom ik weer het drukke Nederland terecht.

Ondanks dat ik wel weer naar huis verlang zal ik de mensen hier allemaal erg gaan missen! De mensen op de tennisbaan, mijn lieve kindertjes, de mensen van het Zuster Dankers Centrum, de mensen van WiN, de jongens van het internaat en natuurlijk alle andere mensen die mij elke dag vriendelijk groetten.

Wil je graag naar het buitenland en krijg je die kans? PAK HEM DAN!!

Deze ervaring neemt niemand me ooit af!

Marjet Wever

4^e jaars Sport en Bewegen student Emmen

marjet_wever@hotmail.com

Van eind augustus 2006 t/m eind januari 2007 ben ik in Suriname (met name Nickerie) geweest.

In het kader van mijn afstudeeronderzoek voor de opleiding Sociaal Pedagogische Hulpverlening heb ik samen met twee mede-studenten stage gelopen bij Stichting WiN. In Nederland was ik er nog van overtuigd dat wij stage zouden gaan lopen op een gemengd internaat….. aangekomen in Nickerie bleek dit niet door te gaan. Dit is kenmerkend voor Suriname, het gaat zoals het gaat. Dus wij hebben ons hierbij neergelegd.

Hierdoor hebben wij een heel andere stage gelopen dan van tevoren bedacht. We hebben gekeken hoe het jeugdhulpverleningsaanbod in Nickerie eruit zag en hiervan een sociale kaart gemaakt die nog niet bestond. Daarna hebben wij interviews gehouden en daaruit conclusies getrokken over wat de desbetreffende mensen vinden dat er (het hardst) nodig is om de jeugd uit Nickerie hulp te kunnen verlenen. Door deze interviews hebben wij Stichting WiN aanbevelingen kunnen doen ter verbetering van het jeugdhulpverleningsaanbod in Nickerie.

Door het doen van ons onderzoek heb ik naast de verschillen in de culturen veel achtergronden leren kennen van de problemen die er in Nickerie spelen. Als ik er goed over nadenk kan ik wel huilen om de toestand, maar misschien beter om er niet elke dag zo goed over na te denken en er maar het beste van te maken. Ik ben voor de Nickerianen erg blij dat Stichting WiN zich zo hard inzet voor de mensen die hulp kunnen gebruiken, want ze doen erg goed werk. En door mijn stage heb ik hier een klein steentje aan bij kunnen dragen. Ook daar ben ik erg dankbaar voor.

Tijdens de 15 weken van ons onderzoek konden wij gelukkig zelf onze tijd indelen: doordeweekse dagen van 8-13.00 uur werken. Door de warmte was ik altijd erg blij dat ik ’s middags een middagdut kon doen en de rest van de dag vrij was. Naast het doen van onderzoek hebben we genoeg tijd gehad om het mooie land te bekijken. We hebben veel trips gemaakt, maar dit kon ook omdat wij eerder in Suriname waren dan onze stageperiode begon. Ik heb echt enorm genoten van de mooie natuur en de vriendelijke mensen. Ook heb ik veel gave ervaringen opgedaan, die ik nooit meer zal vergeten! Vooral de kleine kindjes en de gehandicapten van het Zr. Dankerscentrum hebben mijn hart gestolen. Ik hoop dat ik ooit nog een keer terug kan gaan en dan ga ik zeker mijn vrienden in Nickerie opzoeken…. Want ik ga ze missen!

Heleen Toebast, 31 januari 2007  

Een heerlijke tijd in Nickerie

Ruim een week geleden kwam ik terug uit Suriname. Het lijkt zo ver weg en als ik praat over Suriname begrijpen mensen soms niet waar ik zo enthousiast over ben… je moet het meegemaakt hebben om te snappen.

Vorig jaar heb ik nog al een rotjaar gehad en twijfelde daarom tot het laatste moment of ik wel naar Suriname moest gaan. Ik was eigenlijk ook heel bang dat ik het niet leuk zou vinden en thuis zou missen. Ik besloot gewoon door te zetten. Als het niks was kon ik altijd terug dacht ik bij mezelf.

Op het moment dat ik het vliegtuig uitstapte waren alle twijfels weg. Je voelt de hitte, je ruikt de geuren en toen wist ik het weer: Suriname is geweldig!!

Ik ben eerder in Suriname geweest. Mijn ouders zijn er beide geboren en ik ben dan ook eerder op vakantie geweest naar Suriname. Dit was voor mij ook een reden om naar Nickerie te komen. De kans om te zien hoe ze daar werken en hopelijk een kleine bijdrage te leveren.

Het was fantastisch! Toen we aankwamen werden we welkom geheten door Rob Mooij en Varsha Ganga. Zij brachten ons vanaf Zanderij naar een mooi huis in Nickerie. Ik voelde me al gelijk thuis daar en ook naar anderen toe noemde ik het mijn thuis wat nog wel eens voor verwarring zorgde… ‘Oh, je bedoelt Nederland?!’ ‘Nee hoor, ik bedoel gewoon mijn huis hier.’

Tussen oktober en begin december heb ik samen met Nancy Kramer stage gelopen op het meisjesinternaat Shiloh. Het was een geweldige ervaring om een kijkje te mogen nemen en te ervaren hoe het is om op het internaat te werken. De dames die er werken hebben echt een hart voor het werk en met weinig middelen maken ze er toch het beste van. Ze zijn ook erg leergierig en werken hard aan professionalisme. Vanaf december zijn we ook een stuk minder gaan werken en zijn we ons gaan richten op ons onderzoek. Wij begonnen van deze lichting stagiaires als laatste met ons onderzoek omdat we lang doorgingen met onze stage. Hoewel het een mooie ervaring was, raad ik anderen toch aan op tijd te beginnen met het onderzoek om enige stress te voorkomen. Wij hebben ons onderzoek overigens wel op tijd afgekregen. Het was leuk om te doen omdat we daarna ook een presentatie erover mochten geven. Hoewel ik niet hou van presenteren en ik wel een beetje zenuwachtig was, vond ik het achteraf toch ook wel leuk. Er waren meer mensen gekomen dan ik had verwacht en vond het dan ook fijn dat zoveel mensen geïnteresseerd waren in ons onderzoek en wat we te zeggen hadden. Ik was dan ook tevreden over het eindresultaat.

Naast onze stage en het onderzoek is Nickerie een heerlijke plaats om te wonen. Ik heb mij er altijd al thuis gevoeld en was dan ook al snel gewend. Ik heb ontzettend veel mensen ontmoet en veel vrienden gemaakt. In de loop van de stageperiode werd ik goeie vriendinnen met Nancy Kramer met wie ik samenwerkte, samenwoonde en samen het onderzoek deed. We hebben samen een heleboel leuke dingen meegemaakt. Hoewel er ook een heleboel mooie plaatsen (in het binnenland) te zien zijn in Suriname hebben wij vooral genoten van de gezelligheid in Nickerie. Ontelbare mooie herinneringen met vrienden en kennissen.

We hadden er dan ook ontzettend veel moeite mee om afscheid te nemen van alle lieve mensen in Nickerie. Bij deze allemaal ontzettend bedankt voor de mooie tijd daar. Een ervaring en herinneringen die ik nooit vergeten zal. Rob, nogmaals bedankt voor de goede begeleiding en de gesprekjes.

Nancy en ik hopen volgend jaar (in 2008) op vakantie te komen naar Suriname dus dat zegt wel genoeg over hoe we het vonden, toch?! Sinds ik terug ben, voel ik mij alweer helemaal thuis in Nederland, maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan Nickerie denk. Naast het feit dat ik nog een beetje in de Surinaamse tijd leef mis ik mijn vrienden toch ook wel. Gelukkig spreek ik Nancy vaak en praten we nog veel over alle leuke dingen die we beleefd hebben want zij begrijpt als geen ander hoe het was. Kortom, niet twijfelen om naar Suriname te gaan, gewoon doen!

Groetjes Varsha

 Ishi_bubbles@yahoo.com

Nickerie 22 januari 2007

Nieuw Nickerie, 22 januari 2007

‘ Dag mevlouw!!’ Tijd om te gaan…..

Het zit erop! Nu ik dit typ klinkt het net zo onwerkelijk als dat mensen tegen je zeggen; ‘ ja morgen vertrek je naar Suriname..ben je al zenuwachtig ?’

Ik heb vijf maanden mogen genieten van de Surinaamse cultuur, natuur en de bevolking.

Ik wil ten eerste zeggen dat ik onwijs genoten heb van dit afgelopen half jaar. Geen een keer heb ik spijt gehad dat ik deze kans heb aangegrepen om mijn afstudeeronderzoek hier uit te voeren. Ik heb onwijs kunnen genieten van de meest prachtige plekken in Suriname. Verbazingwekkend hoe weinig toeristen dit land hebben ontdekt. Het ene moment sta je onder een waterval op de Brownsberg en op het andere moment zit je  in een klein bootje naast een jager die je de oplichtende slangenogen wijst en vervolgens een ‘haas’ schiet. Of je loopt van Gunsi naar New Arora, waar je onderweg een groepje kinderen tegenkomt. Een is zo brutaal om te vragen of hij je blonde haren mag aanraken…en vervolgens wordt je door zo’n 10 kindjes over je hoofd geaaid.

Neem een binnenlandse vlucht. Het vliegveld is niet groter dan een voetbalveld en als er geen vliegtuigje land of opstijgt, lopen er gerust mensen met manden vol met was of boodschappen. En dan het vliegen zelf! Zit je daar achter de piloot met nog 3 andere mensen. Zo’n klein vliegtuigje, dat je denkt dat je in een film speelt. Maar nee, je hebt het voorrecht om te kunnen genieten van het geweldige uitzicht als je boven de jungle en bauxietvelden vliegt.

Als ik het zo beschrijf, lijkt het net of ik een half jaar in een idyllische droom heb gewoond. Dit is natuurlijk niet het geval. Als je voor zo’n periode naar het buitenland gaat, zijn er gewoon dingen die je gaat missen. En dan bedoel ik met name familie en vrienden. Soms heb je het gewoon even helemaal gehad en wil je je ei kwijt bij een vriendin, maar dat kan dan niet op dat moment. Of met kerst…dan wil je toch het liefst, ook al is het maar een uur, aanschuiven bij je familie. Hoe gezellig en bijzonder het ook is om het hier te vieren.
Maar ook dagelijkse dingen uit Nederland ga je op een gegeven moment wel missen. Een warme douche bijvoorbeeld of gehakt door je pasta. De kleine onbenullige dingen, daar heb ik nu juist zin in!

Gelukkig valt alles te realiseren …en red je je hier heus wel. Op een gegeven moment weet je de juiste winkels en de juiste groenten bij elkaar te vinden, zodat je heerlijke gerechten kunt maken. En ook die warme douche, ach ..dat komt weer wel. En als ik even een dipje had, kon ons buurmeisje me echt wel weer opvrolijken doordat ze elke keer als je voorbij fietste riep; ‘Dag mevlouw!!’. Dan ben je echt wel weer blij dat je hier zit. Of als ik aan het volleyballen was bij een van de lokale teams …sta je daar als enige bakra tussen allerlei lenige Surinamers. Ik kan oprecht zeggen dat ik tussen het mooiste volleybalteam heb mogen spelen de afgelopen maanden. Ook al kon ik niks verstaan wat er door de trainer werd uitgelegd ..kon ik toch een beetje meekrijgen welke oefening er ging komen. En anders werd het toch gewoon nog een keer uitgelegd?

Naja … meer kan ik niet zeggen toch.
Ik heb genoten, en zal met plezier terugkijken op deze tijd. Het is soms zwaar, en een half jaar  is echt níet altijd ‘zo voorbij’, maar toch .. als ik kijk naar mijn dagboek en foto’s. Wat ik allemaal heb meegemaakt en geleerd in het afgelopen half jaar is onbetaalbaar. Ik ben blij dat ik deze kans gegrepen heb.

Lenneke Plompen, 20 jaar, Sociaal Pedagogisch Hulpverlening.

Hoi beste mensen,

Ik ben Marieke Spijker en terwijl ik dit schrijf zit mijn verblijf in Suriname er

bijna op. Ik heb 5 heerlijke maanden gehad in dit prachtige land.

Eind augustus 2005 begon mijn avontuur. Na een jaar lang voorbereidingen was

het eindelijk zover… Ik ging naar Suriname.

Voor mijn opleiding SPH kreeg ik de kans om mijn afstudeerproject in het buitenland te volbrengen. Deze mogelijkheid heb ik met beide handen aangegrepen, zo’n kans krijg je niet iedere dag. Ik kon kiezen uit verschillende Europese landen, Indonesië, Guatemala en Suriname. Een tijd lang heb ik getwijfeld tussen Guatemala en Suriname. Uit eindelijk hebben de taal en het feit dat je de Surinaamse cultuur ook veel in de jeugdhulpverlening (waarin ik me specialiseer) voorkomt de doorslag gegeven om hier na toe te reizen.

Via school ben ik al snel terecht gekomen bij stichting WiN. Ik kon mijn voorkeuren voor doelgroep aangeven en zij zochten dan een passend project voor je. Uit eindelijk heb ik op een meisjesinternaat voor indiaanse meisjes uit het binnenland gewerkt. We hebben gekeken hoe we de begeleiding konden professionaliseren. Daarnaast hebben we onderzoek gedaan in het indianendorp Apoera en omstreken, we hebben onderzocht wat de leef- en opvoedingscultuur was bij deze mensen.

Al met al een heel erg interessant project met veel verschillende kanten.

Ik heb veel geleerd van de cultuur, het groepswerk en vooral van mezelf. Nooit eerder was ik zolang en zover van huis. Met vallen en op staan leer je tijdens zo’n periode heel goed jezelf kennen.

Naast het leven in Nickerie en mijn werk op Shiloh heb ik ook een aantal tripjes gemaakt, om ook het natuurschoon van dit land te bewonderen. Het kost wel wat, maar het is het dubbel en dwars waard. Veel dieren gezien, binnenlandse dorpjes, prachtige watervallen waar je onder kon zwemmen en meer van dat alles. Het klinkt cliché maar het is adembenemend mooi.

Ik heb een prachtige tijd gehad in het heerlijke warme Suriname. Ik zie er tegen op om terug te moeten naar het koude vriesweer in Nederland.

Mochten jullie nog vragen hebben over wat dan ook, mail dan gerust ik zal zo spoedig mogelijk antwoorden. marieke.spijker@student.hu.nl